Wzmacniacz odwracający.

bez polskich znaków
 
rysunek 2Podstawowy schemat wzmacniacza odwracającego przedstawiono na rysunku obok. Zaznaczono na nim węzły A i B oraz prądy płynące w układzie (punkty 2 i 3 procedury analizy pracy). Korzystając z punktów 1 i 4 procedury, otrzymuje się
 
wzór (3)

Dla węzła B nie układa się równań, ponieważ prądy polaryzujące są równe zeru. Zgodnie z założeniami zawartymi w punktach 1 i 5
 

wzór (4)

Węzeł B jest dołączony przez rezystor R3 do masy układu, zatem potencjał w punkcie B jest równy zeru - punkt masy pozornej.

Równania poszczególnych prądów w układzie (zgodnie z punktami 6 i 7 procedury) są następujące:
wzór (5)
 
wzór (6)
 
Ponieważ I1 = I2, stąd po przekształceniach
 
wzór (7)
 
zatem wzmocnienie napięciowe układu
 
wzór (8)
 
przy czym znak "-" oznacza odwrócenie fazy napięcia wyjściowego względem napięcia wejściowego.

Rezystancja wejściowa układu jest równa R1, ponieważ punkt A jest punktem masy pozornej. Rezystancję wyjściową określa się zgodnie z zależnością obowiązującą dla układu ze sprzężeniem zwrotnym napięciowym równoległym. W celu uzyskania kompensacji błędu (napięcia niezrównoważenia) spowodowanego różnymi pod względem wartości prądami polaryzującymi Iwe+ i Iwe- (Iwe+ ą Iwe- ą 0), wartość rezystancji R3 powinna być równa wartości rezystancji wynikającej z równoległego połączenia rezystorów R1 i R2. Jeżeli rezystory te będą miały jednakową rezystancję, to otrzymuje się inwerter (wzmocnienie równe jeden).
 


Powrót do listy układów